سازنده‌ترين كلمه گذشت است، آن را تمرين كن.

بازدارنده‌ترين كلمه "ترس" است، با آن مقابله كن

.
با نشاط ترين كلمه "كار" است، به آن بپرداز.

تواناترين كلمه " دانش " است، آن را فراگير.

دوستانه‌ترين كلمه "رفاقت" است، از آن سوءاستفاده

نكن.

زيباترين كلمه "راستي" است، با آن رو راست باش.

عاقلانه‌ترين كلمه "احتياط" است، حواست را جمع كن.

صبورترين كلمه "انتظار" است، منتظرش بمان.

مرغ ســحر ناله سر كن

داغ مرا تازه تر كن

برشكن و زير و زبر كن

بلبل پر بسته ز كنج قفس درآ

وز نفسي عرصهء اين خاك توده را، پرشرر كن

ظلم ظالم ، جور صيّاد

شامِ تاريكِ ما را سحر كن

نو بهار است

ابر چشمم، ژاله بار است

اين قفس چون دلم

شعله فكن در قفس اي آه آتشين

جانب عاشق نگه اي تازه گل

مرغ بي دل، شرح هجران ، مختصر، مختصر كن

مرغ بي دل، شرح هجران ، مخــتصـــر، مختـصـر كـن

ملک الشعرا بهار

همره بادو خروش ترسناك ابر و باران

همره آواز هاي پر غم شب زنده داران

همره آواي بوم و ناله هاي داغداران

ميگريزد ناله ي او در سگوت مر گ باري

مي شكافد دامن شب مي شتابدهر كناري

آخ مادر سوختم  مردم فنا شد پيكرم

غرق خون شد جامه ي پر وصله اندر سنگرم

ياد ايامي كه در آغوش بستر مي لميدم

ياد آن روز كه از دل بانگ شادي مي گشيدم

مرغ مستي بودم و بر بام هستي مي پريدم

ليكن اكنون در ميان سنگري گم گشته در خون

مي چكد خونابه ها از پيكر زارم به بيرون

مي زند دژخيم غم بر پيكرم تازيانه

مي فشارد بر گلويم چنگهاي وحشيانه

عشق ها اميدها اي آرزوي هاي جواني

سازها آوازها اي خاطرات زندگاني

بانگها آهنگها اي نغمه هاي آسماني

دوستا ن مردند و من تنها در اين سنگر فتاده

ناله ها فريادها بر  خانه ي من پا نهاده

مي خراشد گونه ي پژمرده ام را تير دشمن

مي هراسد قلب حيران گشته اي در سينه ي من

آخر اي آدمكشان تا كي ز خون خلق خوردن

بر فراز موج خويش كشتي آز خويش بردن

دامن ننگين خود در خون پاك ما فشردن

تا به كي بستن بپاي ما طناب بندگي را

تا به كي در سينه كشتن نغمه هاي زندگي را

ترس از آن روزي كه آه ما چو طوفان شتابان

در ميان خاك و خون خواهد كشيدن لاشه هاتان

در ميان سنگري گم كشته در موج دمنها

همره آواز هاي جان خراش پيرزنها

ناله هاي نوجوانان وطن خونين بدنها

مي نشانم آخرين برگ اميد خود بكويت

مي فرستم آخرين پيغام خود مادر بسويت

بر لباس پاك من كز گرده غم گرديده  پنهان

ياد طفل خويش مادر قطره ي اشكي بيفشان

مادرم اميد من در راه ميهن جان سپردن

در ميان خاك خون غلتيدن و خونابه خوردن

در ميان پنجه ي عفريت ذلت رنج بردن

جامه ي آمال خود با خون دل رنگين نمودن

در ميان موج دشمن شعر آزادي سرودن

افتخار است مادر من افتخار جاوداني

كشتي اميد ما را ني به آب زندگاني

مي روي از خانه يارم نگاهي كن نگاهي

زير آن عكس سيه  خوابيده در قاب سياهي

يادگار من بود مادر دهد خطم گواهي

آخرين پيغام او در دامن شب مي زند پر

مي شكافد قلب ظلمت تا رسد بر گوش مادر

بوسه زن از جانب من خاك پاك كشورم را

آخ مادر تير دشمن ... بر زمين زد ....پيكرم را .....پي ....كر...م ...را

                                                                    كارو

داد معشوقه به عاشق پيغام

كه كند مادر تو با من جنگ

هر كجا بيندم و از دور كند

چهر پر چين و جبين پر اژنگ

با نگاه غضب آ لودزند

بردل نازك من تير خدنگ

از در خانه مرا طرد كند

همچو سنگ از دهن قلماسنگ

مادر سنگ دلت تا زنده است

شهد در كام من و توست شرنگ

نشوم يكدل يكرنگ ترا

تا نسازي دل او از خون رنگ

گر تو خواهي به وصالم برسي

بايد اين ساعت بي خوف و درنگ

روي و سينه تنگش بدري

دل برون آري از آن سينه تنگ

گرم خونين بمنش باز آري

تا بزدايد ز آيينه قلبم زنگ

عاشق بي خرد نا هنجار

نه بل آن فاسق بي عصمت و ننگ

حرمت مادري از ياد ببرد

مست از باده و ديوانه ز بنگ

رفت مادر را افكند بخاك

سينه بدريد و دل اورد به چنگ

قصد سر منزل معشوق نمود

دل مادر به كفش چون نارنگ

از قضا خورد دم در بزمين

و ندكي رنجه شد او را ارنگ

وآندل گرم كه جان داشت هنوز

افتاد و از كف آن بي فرهنگ

از زمين باز چو برخاست نمود

پي برداشتن دل آهنگ

ديد كز آن دل آغشته به خون

آيد آهسته برون اين آهنگ

آه دست پسرم يافت خراش

واي پاي پسرم خورد به سنگ

  ايرج ميرزا

بوسط س -س

يک شبي مجنون نمازش را شکست

بي وضو در کوچه ليلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

سجده اي زد بر لب درگاه او

پُر ز ليلا شد دل پر آه او

گفت يا رب از چه خوارم کرده اي

بر صليب عشق دارم کرده اي

جام ليلا را به دستم داده اي

وندر اين بازي شکستم داده اي

نيشتر عشقش به جانم مي زني

دردم از ليلاست آنم مي زني

خسته ام زين عشق،دل خونم نکن

من که مجنونم تو مجنونم نکن

مرد اين بازيچه ديگر نيستم

اين تو و ليلاي تو... من نيستم

گفت اي ديوانه ليلايت منم

در رگ پنهان و پيدايت منم

سالها با جور ليلا ساختي

من کنارت بودم و نشناختي

عشق ليلا در دلت انداختم

صد قمار عشق يکجا باختم

کردمت آواره صحرا نشد

گفتم عا قل مي شوي اما نشد

سوختم در حسرت يک يا ربت

غير ليلا بر نيامد از لبت

روز و شب او را صدا کردي ولي

ديدم امشب با مني گفتم بلي

مطمئن بودم به من سر مي زني

در حريم خانه ام در مي زني

حال اين ليلا که خوارت کرده بود

درس عشقش بي قرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم

صد چو ليلا کشته در راهت کنم

مرتضي عبداللهي 
 

همه يار دارن و بي يار ماييم

لباس كهنه در بازار ماييم

همه دارن لباس كدخدايي

نمد پوش قلندروار ماييم

**********

چه تلخه زندگي بي يارو دلبر

چه سخته ادمي بي عشق و همسر

خدايا حال تنهابودن خرابه

خراب همچون بلاي روز مخشر

***********

مراغم روز شواندر كمينه

هميشه ايندل بيدل غمينه

همه گوينده زگرماي زمينه

خودم دونم كه عشق نازنينه

     ( ؟ )

از تنگناي محبس تاريكي

از منجلاب تيره ي اين دينا

بانگ پر از نياز مرا بشنو

آه اي خداي قادر بي همتا

يكدم ز گرد پيكر من بشكاف

بشكاف اين حجاب سياهي را

شايد درون سينه ي من بيني

اين مايه ي گناه و تباهي را

دل نيست اين دلي كه بمن دادي

در خون تپيده آه رهايش كن

يا خال از هوي هوس دارش

يا پايبند مهر و وفايش كن

تنها تو آگهي و تو ميداني

اسرار آن خطاي نخستين را

تنها تو قادري كه به بخشايي

بروي من صفاي نخستين را

آه اي خدا چگونه ترا گويم

كز جسم خويش خسته و بيزارم

هر شب بر آستان جلال تو

گويي اميد جسم دگر دارم

از ديدگان روشن من بستان

شوق بسوي غير دويدن را

لطفي كن و اي خدا و بياموزش

از برق چشم غير رميدن را

عشقي بمن بده كه مرا سازد

همچون فرشتگان بهشت تو

ياري بمن ده كه دراو بينم

يك گوشه از صفاي سرشت تو

يكشب ز لوح خاطر من بزداي

تصوير عشق و نقش فريبش را

خواهم به انتقام جفاكاري

در عشق تازه فتح رقيبش را

آه اي خدا كه دست توانايت

بنيان نهاده عالم هستي را

بنماي روي و از دل من بستان

شوق گناه و نفس پرستي را

راضي مشو كه اين بنده ناچيز

عاصي شود و به غير تو روي آورد

راضي مشو كه سيل سرشكش را

در پاي جام باده فرو بارد

از تنگناي محبس تاريكي

از منجلاب تيره اين دينا

بانگ پر از نياز مرا بشنو

آه اي خداي قادر بي همتا

                 فروغ فرخزاد

تو پاييزي دلاويزي الا اي برگ پاييزي

تو مي افتي و مي خيزي

                                            تو نيز اكنون غم انگيزي

به قهرت بين كه مي خندم

بسويت جامه مي بندم

بروز رفتن مرگت

                                       به رقص شاخه و برگت

ببين شادم كه مي خندم

   بريز اي توده ي باران                 

                                     بر وي چهره ي ياران

بطرف شاخه ي ناران

به خيز و فقر بد كاران

                               بزن اهسته آهنگي

به سبك تار خود چنگي

تو كه با ما سر جنگي

                              تو دلتنگي چه دلسنگي

  بريز اي توده ي باران             

بروي صورت سردم                                                                    

بر اين سيماي پر دردم

كه چون شمعي

                                بسوزد خاك خود گردم

  بريز اي توده ي باران               

بروي ساحل دريا

دلم افسرده زين دينا

                               مرا گويند كسي رسوا

 بريز اي توده ي باران         

بروي اين دل زارم

بروي اين دل زاري

                              كه پر زد از پي يارم

الا اي شاهد اين زندگي تيره و تارم

    تو مبهوتي ز اسرارم                         

از اين شبي كه بيدارم

                          بريز اي توده ي باران

به سختي ها كه خو كردم

كف خود را چه بو كردم

                              ببوييدم كه رو كردم

 بريز اي توده ي باران        

كه من افتاده ي حيرانم

در اين ديناي سر گردان

                              پريشان گشته و پژمان

بزير غرش و رعد ت

كه سرما را خريدارم

   تو حيران كه ميگويم                         

                         بريز باران......   بريز باران

                    ( ؟‌‌‌ )             

                                                تويي اينجا يا كه دارم خواب مي بينم

                                               توي اون چشمهاي شوخت دو تا آفتاب مي بينم

                                               كه به تاريكي شبهاي سياهم مي تابه

                                               به نگاهم مي تابه

                                               منو افسون ميكنه 

                                              ز دلم حسرتو بيرون ميكنه

                                              خون بسرعت توي رگهام

                                              مث جوهاي پر آب

                                              نقش هستي ميزنه

                                             شور ميزنه

                                             ميون سرماي بهمن به زمستون دلم

                                             دو تا آفتاب مي تابه

                                             توي دشت دل افسرده ي من

                                            مي شكافن پوشش غم رو دونه ها

                                           دونه ي شادي واميد و صفا

                                          همه جا غرق گل و سبزه ميشه

                                         سر ميارن بيرون از خاك پونه ها

                                   پيش خورشيد نگاهت توي اون مردمكا

                                   مث يه ذره ميشه نقش ( هما ) كه ميرقصه تو فضا

                   تو بخند كه ( بمان)

                   تو بگو كه ( بمير )

                  منم امروز بدام تو اسير

                 از نگاهم ديگه آ فتاب نگاهت رو نگير

                                                                      هما مير افشار

از من رمیده یی و من ساده دل هنوز
بی مهری و جفای تو باور نمی کنم
دل را چنان به مهر تو بستم که بعد از این
دیگر هوای دلبر دیگر نمی کنم
رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید
دیگر چگونه عشق ترا آرزو کنم
دیگر چگونه مستی یک بوسه ترا
دراین سکوت تلخ و سیه جستجو کنم
یاد آر آن زن ‚ آن زن دیوانه را که خفت
یک شب بروی سینه تو مست عشق و ناز
لرزید بر لبان عطش کرده اش هوس
خندید در نگاه گریزنده اش نیاز
لبهای تشنه اش به لبت داغ بوسه زد
افسانه های شوق ترا گفت با نگاه
پیچید همچو شاخه پیچک به پیکرت
آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه
هر قصه ایی که ز عشق خواندی
به گوش او در دل سپرد و هیچ ز خاطره نبرده است
دردا دگر چه مانده از آن شب ‚ شب شگفت
آن شاخه خشک گشته و آن باغ مرده است
با آنکه رفته یی و مرا برده یی ز یاد
می خواهمت هنوز و به جان دوست دارمت
ای مرد ای فریب مجسم بیا که باز
بر سینه پر آتش خود می فشارمت

فروغ فرخزاد

از همان روزيكة دست حضرت قابيل

گشت آلوده بة خون حضرت هابيل

از همان روزيكه فرزندان آدم

زهر تلخ دشمني در خونشان جوشيد

آدميت مرده بود

گر چه آدم زنده بود

از همان روزيكه يوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزيكه با شلاق و خون ديوار چين را ساختند

آميت مرده بود

بعد دنيا هي پر از آدم شد و اين آسياب

گشت و گشت

قرنها از مرگ آدم هم گذشت

ليك آدميت بر نگشت

قرن ما

روزگار مرگ انسانيت است

سينه دنيا ز خوبيها تهي است

صحبت از آزادگي پاكي مروت ابلهي است

صحبت از عيسي و موسي و محمد نابجاست

قرن قرن موسي چمبه هاست

روزگار مرگ انسانيت است

من كه از پژمردن يك شاخه گل

از نگاه ساكت يك كودك بيمار

از فغان يك قناري در قفس

از غم يك مرد در زنجير حتي قاتلي بر دار

اشك در چشمان و بغضم در گلوست

اندر اين ايام زخمم در پياله و زهرمارم در سبوست

مرگ اورا از كجا باور كنم

صحبت از پژمردن يك برگ نيست

واي جنگل را بيابان ميكنند

دست خون آلوده را در پيش چشم خلق پنهان ميكنند

هيچ حيواني به حيواني نمي دارد روا

آنچه اين نامردمان با جا ن انسان ميكنند

صحبت از پژمردن يك برگ نيست

فرض كن مرگ قناري در فقس هم مرگ نيست

فرض كن جنگل بيابان بود از روز نخست

در كويري سوت و كور

در ميان مردمي به اين مصيبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانيت است

فريدون مشيري

یـوسـف گـم‌گـشـتـه بـاز آیـد بـه کنـعـان غم مخور

کلـبــه‌ی احـزان شـود روزی گلـسـتـان غـم مخـور

ای دل غـمـدیـده حـال‌ات بـه شـــود دل بـد مـکـن

ویـن سـر شـوریـده بـاز آیـد بـه سـامان غم مخـور

گـر بـهــــار عـمـــر بـاشــد بــاز بــر تـخــت چـمــن

چتر گل درسرکشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

دور گــردون گــر دو روزی بــر مــراد مــا نـگـشــت

دائــمــاً یـکـسـان نـبـاشـد حـال دوران غـم مخـور

هان مشو نـومـیـد، چون واقف نـه‌ای بر سرّ غیب

بـاشــد انـدر پــرده بـازی‌های پـنـهـان غـم مخـور

هر كه سرگردان به عالم گشت و غمخواري نيافت

آخر الامر او به غمخواري رسدهان غم مخور

ای دل ار سـیـل فـنــا بـنـیــاد هـسـتـی بـر کـَنـَد

چون تـو را نـوح‌ست کشتیبان ز طوفان غم مخور

دربـیـابـان گـر بـه شـوق کـعـبـه خواهی زد قدم

سـرزنـش‌ها گـر کـنـد خـار مُـغـیـلان غـم مـخـور

گرچه منزل بس خطرناک‌ست و مقصد بس بعید

هیچ راهی نیست کآن را نیست پایان غم مخور

حـال مـا در فُـرقـت جـانـــان و ابـــــــــرام رقـیـب

جـمـلـه می‌دانـد خـدای حـال‌گـردان غـم مـخـور

 حافظادر کُـنـج فـقـر و خلوت شب‌های تـار

تــا بـُـــُـوَد وردت دعــا و درس قــرآن غـم مـخــور

 دوستان شرح پريشاني من گوش كنيد        داستان غم پنهاني من گوش كنيد
قصه بي سر و ساماني من گوش كنيد        گفت و گوي من و حيراني من گوش كنيد
                            شرح اين آتش جان سوز نگفتن تا كي؟
                            سوختم سوختم اين راز نهفتن تا كي؟

روزگاري من و دل ساكن كويي بوديم           ساكن كوي بت عربده جويي بوديم
عقل و دين باخته ديوانه رويي بوديم             بسته سلسله سلسله مويي بوديم
                            كس در آن سلسله غير از من و دل بند نبود
                            يك گرفتار از اين جمله كه هستند نبود

نرگس غمزه زنش اينهمه بيمار نداشت        سنبل پر شكنش هيچ گرفتار نداشت
اينهمه مشتري و گرمي بازار نداشت           يوسفي بود ولي هيچ خريدار نداشت
                            اول آنكس كه خريدار شدش من بودم
                            باعث گرمي بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او      داد رسوايي من شهرت زيبايي او
بسكه دادم همه جا شرح دلارايي او           شهر پر گشت ز غوغاي تماشايي او
                            اين زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
                            كي سر برگ من بي سروسامان دارد

چاره اينست و ندارم به از اين راي دگر         كه دهم جاي دگر دل به دل آراي دگر
چشم خود فرش كنم زير كف پاي دگر          بر كف پاي دگر بوسه زنم جاي دگر
                            بعد از اين راي من اينست و همين خواهد بود
                            من بر اين هستم و البته چنين خواهد بود

پيش او يار نو و يار كهن هردو يكيست          حرمت مدعي و حرمت من هردو يكيست
قول زاغ و غزل مرغ چمن هردو يكيست        نغمه بلبل و غوغاي زغن هردو يكيست
                            اين ندانسته كه قدر همه يكسان نبود
                            زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

چون چنين است پي كار دگر باشم به         چند روزي پي دلدار دگر باشم به
عندليب گل رخسار دگر باشم به                مرغ خوش نغمه گلزار دگر باشم به
                             نوگلي كو كه شوم بلبل دستان سازش
                            سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

آن كه بر جانم از او دم به دم آزاري هست    ميتوان يافت كه بر دل ز منش ياري هست
از من و بندگي من اگر اشعاري هست        بفروشد كه به هر گوشه خريداري هست
                            به وفاداري من نيست در اين شهر كسي
                            بنده اي همچو مرا هست خريدار بسي

مدتي در ره عشق تو دويديم بس است       راه صد باديه درد بريديم بس است
قدم از راه طلب باز كشيديم بس است        اول و آخر اين مرحله ديديم بس است
                            بعد از اين ما و سر كوي دل آراي دگر
                            با غزالي به غزلخواني و غوغاي دگر

تو مپندار كه مهر از دل محزون نرود              آتش عشق به جان افتد و بيرون نرود
وين محبت به صد افسانه و افسون نرود       چه گمان غلط است اين برود چون نرود
                            چند كس از تو و ياران تو آزرده شود
                            دوزخ از سردي اين طايفه افسرده شود

اي پسر چند به كام دگرانت بينم                 سرخوش و مست ز جام دگرانت بينم
مايه عيش مدام دگرانت بينم                      ساقي مجلس عام دگرانت بينم
                            تو چه داني كه شدي يار چه بي باكي چند
                            چه هوسها كه ندارند هوسناكي چند

يار اين طايفه خانه برانداز مباش                 از تو حيف است به اين طايفه دمساز مباش
ميشوي شهره به اين فرقه هم آواز مباش    غافل از لعب حريفان دغل باز مباش
                            به كه مشغول به اين شغل نسازي خود را
                            اين نه كاري ست مبادا كه ببازي خود را

در كمين تو بسي عيب شماران هستند       سينه پر درد ز تو كينه گذاران هستند
داغ بر سينه ز تو سينه فكاران هستند         غرض اينست كه در قصد تو ياران هستند
                            باش مردانه كه ناگاه قفايي نخوري
                            واقف كشتي خود باش كه پايي نخوري

گرچه از خاطر وحشي هوس روي تو رفت     وز دلش آرزوي قامت دلجوي تو رفت
شد دل آزرده و آزرده دل از كوي تو رفت        با دل پر گله از ناخوشي خوي تو رفت
                            حاش لله كه وفاي تو فراموش كند
                            سخن مصلحت آميز كسان گوش كند

يا ايامي كه در گلشن فغاني داشتم

در ميان لاله و گل آشياني داشتم

گرد آن شمع طرب مي سوختم  پروانه وار

پاي آن سرو روان اشك رواني داشتم

آتشم بر جان ولي از شكوه لب خموش بود

عشق را از اشك حسرت ترجماني داشتم

چون سرشك از شوق بودم خاكبوس درگهي

چون غبار از شكر سر بر آسماني داشتم

در خزان با سرو و نسرينم بهاري تازه بود

در زمين با ماه و پروين آسما ني داشتم

درد بي عشقي ز جانم برده طاقت ورنه من

داشتم آرام تا ارام جاني داشتم

بلبل طبعم(( رهي )) باشد ز تنهايي خموش

نغمه ها بودي مرا تا همزباني داشتم

                                                  رهي معيري

با درودو سپاس به اقاي بهنام به خاطر  ارسال اين نوشته بسيارعالي و قشنگ در خصوص عيد نوروز.

نوروز یک جشن ملی است، جشن ملی را همه می شناسند که چیست نوروز هر ساله برپا می شود و هر ساله از آن سخن می رود. بسیار گفته اند و بسیار شنیده اید پس به تکرار نیازی نیست؟ چرا هست. مگر نوروز را خود مکرر نمی کنید؟ پس سخن از نوروز را نیز مکرر بشنوید. در علم و و ادب تکرار ملال آور است و بیهوده «عقل» تکرار را نمی پسندد: اما «احساس» تکرار را دوست دارد، طبیعت تکرار را دوست دارد، جامعه به تکرار نیازمند است و طبیعت را از تکرار ساخته اند: جامعه با تکرار نیرومند می شود، احساس با تکرار جان می گیرد و نوروز داستان زیبایی است که در آن طبیعت، احساس، و جامعه هر سه دست اندرکارند. نوروز که قرن های دراز است بر همه جشن های جهان فخر می فروشد، از آن رو هست که این قرارداد مصنوعی اجتماعی و یا بک جشن تحمیلی سیاسی نیست. جشن جهان است و روز شادمانی زمین و آسمان و آفتاب و جشن شکفتن ها و شور زادن ها و سرشار از هیجان هر «آغاز». جشن های دیگران غالباً انسان را از کارگاه ها، مزرعه ها، دشت و صحرا، کوچه و بازار، باغها و کشتزارها، در میان اتاق ها و زیر سقف ها و پشت درهای بسته جمع می کند: کافه ها، کاباره ها، زیر زمین ها، سالن ها، خانه ها ... در فضایی گرم از نفت، روشن از چراغ، لرزان از دود، زیبا از رنگ و آراسته از گل های کاغذی، مقوایی، مومی، بوی کندر و عطر و ... اما نوروز دست مردم را می گیرد و از زیر سقف ها و درهای بسته فضاهای خفه لای دیوارهای بلند و نزدیک شهرها و خانه ها، به دامن آزاد و بیکرانه طبیعت می کشاند: گرم از بهار، روشن از آفتاب لرزان از هیجان آفرینش و آفریدن، زیبا از هنرمندی باد و باران، آراسته با شکوفه، جوانه، سبزه و معطر از بوی باران، بوی پونه، بوی خاک، شاخه های شسته، باران خورده پاک و ... نوروز تجدید خاطره بزرگی است: ” آری هر ساله حتی همان سالی که اسکندر چهره این خاک را به خون ملت ما رنگین کرده بود، در کنار شعله های مهیبی که از تخت جمشید زبانه می کشید همانجا همان وقت، مردم مصیبت زده ما نوروز را جدی تر و با ایمان سرخ رنگ، خیمه بر افراشته بودند “

خوش به حال غنچه هاي نيمه باز

 فريدون

 
بوی باران بوی سبزه بوی خاک

هفت رنگش میشود هفتاد رنگ

 فريدون مشيري

یاد بگذشته بدل ماند و دریغ

نیست یاری که مرا یاد کند

دیده ام خیره به ره ماندو نداد

نامه ای تا دل من شاد کند

خود ندانم چه خطایی کردم

که زمن رشته الفت یگسست

دردلش جایی اگر بود مرا

پس چرا دیده ز دیدارم بست

هر کجا مینگرم باز هم اوست

که به چشمان ترم خیره شده

درد عشقست که با حسرت و سوز

بر دل پر شررم چیره شده

گفتم از دیده چو دورش سازم

بی گمان زودتر از دل برود

مرگ باید که مرا دریابد

ورنه دردیست که مشکل برود

تا لبی بر لب من میلغزد

میکشم آه که کاش این او بود

کاش این لب که مرا می بوسد

لب سوزنده ی آن بد خو بود

میکشندم چو در آغوش به مهر

پرسم از خود که چه شد آغوشش

چه شد آن آتش سوزنده که بود

شعله ور در نفس خاموشش

شعر گفتم که ز دل بردارم

بار سنگین غم عقشش را

شعر خود جلویی از رویش شد

با که گویم ستم عشقش را

مادر این شانه ز مویم بردار

سرمه را پاک کن از چشمانم

بکن این پیرهنم رااز تن

زندگی نیست بجز زندانم

تا دو چشمش به رخم حیران نیست

به چه کارآیدم این زیبایی

بشکن این آیینه را ای مادر

حاصلم چیست زخود آرایی

در ببندید و بگویید که من

جز از او از همه کس بگسستم

کس اگر گفت چرا ؟باکم نیست

فاش گویید که عاشق هستم

قاصدی آمد اگر از ره دور

زود پرسید که پیغام از کیست

گر از او نیست بگویید آن زن

دیرگاهیست در این منزل نیست

اشكم ولي به پاي عزيزان چكيده ام

خارم ولي به سايه ي گل آرميده ام

با ياد رنگ و بوي تو اي بهار عشق

همچون بنفشه سر به گريبان كشيده ام

من جلوه شباب نديدم به عمر خويش

از ديگران حديث جواني شنيده ام

از جام عافيت مي نابي نخورده ام

وز شاخ آرزو گل عيشي نچيده ام

موي سپيد را فلكم رايگان نداد

اين رشته را به نقد جواني خريده ام

اي سروپاي بسته به آزادگي مناز

آزاده ي من كه از همه عالم بريده ام

گر مي گريزم از نظر مردمان (( رهي ))

عيبم مكن كه آهوي مردم نديده ام

  رهي معيري

سخن بگو.                                 

 او پاسخ داد و:

پوشاك شما بيشتر زيبايي شما را مي پوشاند

اما آنچه را نا زيباست نمي پوشاند.

و با آن كه در پوشاك آزادي خلوت خود را

مي جوييد در آن بند و زنجير مي يابيد.

كاشكي بيشتر با پوست و كمتر با پارچه

خورشيد و با د را لمس مي كرديد .

زيرا كه نفس زندگي در پرتو خورشيد ست

و دست زندگي در وزش باد.

پاره اي از شما مي گوييد (( اين پوشاكي كه ما

به تن داريم بافته ي باد شمال است .))

من مي گويم آري باد شمال بود .

اما دستگاه بافندگي اش شرم بود و تار وپودش

سستي و رگ و پي .

و هنگامي كه كارش انجام گرفت در ميان

جنگل خنديد .

فراموش مكنيد كه پوشيدگي سپري است در

برابر چشم نا پاكان .

و هنگامي كه ناپاكان ديگر در ميان نباشند

پوشش چيست به جز اسارت و آلايش روح ؟

و فراموش مكنيد كه زمين از پاي بر هنه ي شما

لذت مي برد و باد دوست مي دارد كه با گيسوان

شما بازي كند .

                        جبران خليل جبران