زین مایه شر حفظ کند نوع بشر را

تبه کردم جوانی

دراین بیست سال و اندی زندگانی

ولی افسوس رفت و دیگر بر نمی گردد جوانی

خداوندا تو آ گاهی در این سال

چه رنج ها کشیدم ار برای زندگانی

با هزاران مکر و حیله با هزاران بغض و کینه

فریب دادند مرا در نو جوانی

روح و احساس مرا ازمن گرفتند 

گرفتند هر چه داشتم با زیرکانی

چه زحمت ها کشیده از برای بچه هایم

در آن شب های سخت و ظلمانی

بگوش بچه هایم خواندن هر دم

دروغ ها و تهمت های ناروایی

چنان آشفته و بیزار کردند

که دیگر نمی گیرند از بابا هیچ نشانی

به جز رنج و محنت بغیر از مهر و محبت

مگر بابا چه کرده که طرد کردید او را با بد گمانی

ولی افسوس که بر باد فنا رفت

آن روز ها و شب ها که کردم جانفشانی

الهی بشکند آن دست و پایی

که انداخت بین ما اینسان جدایی

خداوندا سلامت دارشان از هر گزندی

که هر جا هستند و هرجا میروند و به هر مکانی

عباس سامانی

سرزبالین به چه امید برآرم سحری
که درآن روز نبینم رخت ای رشک پری

آه از آن شب که نگیری خبرازمن درخواب
وای از آن روزکه من ازتو نگیرم خبری

عهدکرده است که از صحبت دونان گذرد
دیرتر می گذر ای عمرکه خوش می گذری

شهر عشق است و جنون ازهمه جا مقصد ما
خیز اگر با من و دل ، راهزنا همسفری

می شد ای کاش که یک لحظه  نباشم بی تو
یا شدی کاش دلم شاد به روی دگری

وای بر من که به سودای تو ای ماه مرا
نیست جز آه و دگر نیست درآن هم اثری

من اگر دل به تو دادم تو ز من دل بردی
گرگناهی است محبت تو گنه کارتری

به خدایی که تورا بردن  دل داده به یاد
قسمت می دهم ای مه که ز یادم نبری

خوب شد باز شدی عاشق و شوریده عماد
ننهی باز به بالین سر بی دردسری

عماد خراسانی              

منشین چنین زار و حزین چون روی زردان
شعری بخوان ،سازی بزن ، جامی بگردان

ره دور و فرصت دیر اما شوق دیدار
منزل به منزل می‏رود با رهنوردان

من بر همان عهدم که با زلف تو بستم
پیمان شکستن نیست در آیین مردان

گر رهرو عشقی تو پاس ره نگهدار
بالله که بیزار است ره زین هرزه گردان

صد دوزخ اینجا بفسرد آری عجب نیست
گر درنگیرد آتشت با سینه سردان

آنکو به دل دردی ندارد آدمی نیست
بیزارم از بازار این بی‏هیچ دردان

آری هنر بی عیب حرمان نیست لیکن
محروم تر برگشتم از پیش هنردان!

با تلخکامی صبر کن ای جان شیرین
دانی که دنیا زهر دارد در شکردان

گردن رها کن سایه از بند تعلق
تا وارهی از چنبر این چرخ گردان!

هوشنگ ابتهاج 

نمی گم خطا نکردم من که ادعا نکردم

تا قیامت هم تو رو من از خودم جدا نکردم

باز من ماندم و خلوتي سرد

خاطراتي ز بگذشته اي دور

ياد عشقي كه با حسرت و درد

رفت و خاموش شد در دل گور

روي ويرانه هاي اميدم

دست افسونگري شمعي افروخت

مرده ئي چشم پرآتشش را

از دل گور بر چشم من دوخت

ناله كردم كه اي واي، اين اوست

در دلم از نگاهش، هراسي

خنده اي بر لبانش گذر كرد

كاي هوسران، مرا مي شناسي

قلبم از فرط اندوه لرزيد

واي بر من، كه ديوانه بودم

واي بر من، كه من كشتم او را

وه كه با او چه بيگانه بودم

او به من دل سپرد و بجز رنج

كي شد از عشق من حاصل او

با غروري كه چشم مرا بست

پا نهادم بروي دل او

 من به او رنج و اندوه دادم

من به خاك سياهش نشاندم

واي بر من، خدايا، خدايا

من به آغوش گورش كشاندم

در سكوت لبم ناله پيچيد

شعله شمع مستانه لرزيد

چشم من از دل تيرگي ها

قطره اشكي در آن چشم ها ديد

همچو طفلي پشيمان دويدم

تا كه درپايش افتم به خواري

تا بگويم كه ديوانه بودم

مي تواني به من رحمت آري

دامنم شمع را سرنگون كرد

چشم ها در سياهي فرو رفت

ناله كردم مرو، صبر كن، صبر

ليكن او رفت، بي گفتگو رفت

واي بر من، كه ديوانه بودم

من به خاك سياهش نشاندم

واي بر من، كه من كشتم او را

من به آغوش گورش كشاندم

فروغ فرخزاد

بهار آمد بهار آمد بهار خوش عذار آمد

مولانا

هوا هوای بهار است و باده باده ناب

به خنده خنده بنوشیم و جرعه جرعه شراب

در این پیاله ندانم چه ریختی پیداست

که خوش به جان هم افتاده اند آتش و آب

فرشته روی من ای آفتاب صبح بهار

مرا به جامی از این آب آتشین دریاب

به جام هستی ما ای شراب عشق بجوش

به بزم ساده ما ای چراغ ماه بتاب

گل امید من امشب شکفته در بر من

بیا و یک نفس ای چشم سرنوشت بخواب

مگر نه خاک ره این خرابه باید شد

بیا که کام بگیریم از این جهان خراب

 فریدون مشیری

هر روزتان نوروز            نوروزتان پیروز

سال نو مبارک

ژ

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک،

آن کلاغی که پرید
از فراز سرما
و فرو رفت در اندیشه آشفته ابری ولگرد
و صدایش همچون نیزه کوتاهی پهنای افق را پیمود
خبر ما را با خود خواهد برد به شهر
 همه می دانند
همه می دانند
که من و تو از آن روزنه سرد عبوس
باغ را دیدیم
و از آن شاخه بازیگر دور از دست
سیب را چیدیم
همه می ترسند
 همه می ترسند اما من و تو
 به چراغ و آب و آینه پیوستیم
و نترسیدیم
سخن از پیوند سست دو نام
و هم آغوشی در
اوراق کهنه یک دفتر نیست
سخن از گیسوی خوشبخت منست
با شقایق های سوخته بوسه تو
و صمیمیت تن هامان در طراری
و درخشیدن عریانیمان
مثل فلس ماهی ها در آب
سخن از زندگی نقره ای آوازیست
که سحرگاهان فواره کوچک می خواند
 ما در آن جنگل سبز سیال
 شبی از خرگوشان
وحشی
و در آن دریای مضطرب خونسرد
از صدف های پر از مروارید
و در آن کوه غریب فاتح
از عقابان جوان پرسیدیم
که چه باید کرد ؟
همه می دانند
همه می دانند
ما به خواب سرد و ساکت سیمرغان ره یافته ایم
ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم
در نگاه شرم آگین گلی
گمنام
و بقا را در یک لحظه نا محدود
که دو خورشید به هم خیره شدند
 سخن از پچ پچ ترسانی در ظلمت نیست
سخن از روزست و پنجره های باز
و هوای تازه
و اجاقی که در آن اشیا بیهده می سوزند
و زمینی که ز کشتی دیگر بارور است
 و تولد و تکامل و غرور
 سخن از دستان
عاشق ماست
 که پلی از پیغام عطر و نور و نسیم
بر فراز شبها ساخته اند
به چمنزار بیا
به چمنزار بزرگ
و صدایم کن از پشت نفس های گل ابریشم
همچنان آهو که جفتش را
پرده ها از بغضی پنهانی سرشارند
 و کبوترهای معصوم
از بلندی های برج سپید خود
به زمین می
نگرند 

فروغ فرخزاد

چون زلف تو ام جانا در عین پریشانی
چون باد سحرگاهم در بی سر و سامانی

من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم
تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی

خواهم که ترا در بر بنشانم و بنشینم
تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی
من چشم ترا مانم تو اشک مرا مانی

در سینه سوزانم مستوری و مهجوری
در دیده بیدارم پیدایی و پنهانی

من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی
من سلسله موجم تو سلسله جنبانی

از آتش سودایت دارم من و دارد دل
داغی که نمی بینی دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم
کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی

ای چشم رهی سویت کو چشم رهی جویت؟
روی از من سر گردان شاید که نگردانی

 رهی معیری

ای ستاره ها كه بر فراز آسمان
با نگاه خود اشاره گر نشسته ايد
ای ستاره ها كه از ورای ابرها
بر جهان ما نظاره گر نشسته ايد


آری اين منم كه در دل سكوت شب
نامه های عاشقانه پاره می كنم
ای ستاره ها اگر بمن مدد كنيد
دامن از غمش پر از ستاره می كنم


با دلی كه بوئی از وفا نبرده است
جور بی كرانه و بهانه خوشتر است
در كنار اين مصاحبان خودپسند
ناز و عشوه های زيركانه خوشتر است


ای ستاره ها چه شد كه در نگاه من
ديگر آن نشاط و نغمه و ترانه مرد؟
ای ستاره ها چه شد كه بر لبان او
آخر آن نوای گرم عاشقانه مرد؟


جام باده سرنگون و بسترم تهی
سر نهاده ام بروی نامه های او
سر نهاده ام كه در ميان اين سطور
جستجو كنم نشانی از وفای او


ای ستاره ها مگر شما هم آگهيد
از دو روئی و جفای ساكنان خاك
كاينچنين بقلب آسمان نهان شديد
ای ستاره ها، ستاره های خوب و پاك


من كه پشت پا زدم به هر چه هست و نيست
تا كه كام او ز عشق خود روا كنم
لعنت خدا به من اگر بجز جفا
زين سپس بعاشقان باوفا كنم


ای ستاره ها كه همچو قطره های اشك
سر بدامن سياه شب نهاده ايد
ای ستاره ها كز آن جهان جاودان
روزنی بسوی اين جهان گشاده ايد


رفته است و مهرش از دلم نمی رود
ای ستاره ها، چه شد كه او مرا نخواست؟
ای ستاره ها، ستاره ها، ستاره ها
پس ديار عاشقان جاودان كجاست؟

فروغ فرخزاد

دانه های باران به شیشه ها
ترانه دارد

در اجاق من آتشی
به چشمان من
زبانه دارد

بسته هر دری
خفته هر که خانه دارد
مرغ هوا هم آشیانه دارد

شب سمج می نماید و دل
بهانه دارد

دل هوای او
دل هوای می
دل هوای بانگ عاشقانه دارد

آن پرستوک از دیار ما
بارغم به دل
رفت و کس ندانم کزو
نشانه دارد

غم نشسته باغ جان من
جنگلی است بی شکوفه لیک
بنگر ای بهار دیررس
شاخه ها جوانه دارد

آتش است و ... شعله ها و دود
طرح او فکنده در نظر
با خیال او نگاه من
خلوتی شبانه دارد

پشت شیشه ها
باد رهگذر
ترانه دارد ...

مادر از بهر غم و رنج جهان زاد مرا

دل من پير شد از بس که جفا ديد و جفا

آنچه می خواست دلم چرخ جفا پيشه نداد

غم مگر بيشتر از اهل جهان بود که چرخ

در دلم ريخته بس بر سر هم غم سر غم

زندگی يک نفسم مايه شادی نشده است

ترسم از ضعف پريدن ز قفس نتوانم

آرزوی چمنم کم کمک از خاطر رفت

يک دل و اين همه آشوب و غم و درد عماد

«عماد خراسانی»

بدو فرهاد گفت که ای سرو نوخیز

لبت جان پرور و زلفت دلاویز

خیالت برده از دل صبر و تابم

نگاهت کرده سرمست و خرابم


کمند زلف مشکین تو دامم

شراب لعل نوشینت به جامم


به هر خدمت که فرمایی برآنم

به جان کوشم درین ره تا توانم


نه کوه سنگ اگر باشد ز پولاد

کنم با نیروی عشقش ز بنیاد


چه جای کوه اگر همت گمارم

اگر دریاست گرد از وی برآرم


شکفت از گفته فرهاد آن ماه

به سان غنچه از باد سحرگاه


پس از این گفتگو و عهد و پیوند

قرار این داد شیرین شکر خند


که تا انجام کار آن شوخ طناز

به هر نزهتگهی جشنی کند ساز


به هر دشتی کند روزی دو منزل

به مشغولی گشاید عقدهٔ دل


رسد چون کار آن مشکو به انجام

کشد رخت اندر آن آن ماه خودکام


وز آن پس لعل شکر بار بگشود

به سد شیرینی او را کرد بدرود


به مرکب جست و گلگون را عنان داد

ز فرهاد آن خبردارد که جان داد


برفت از بیستون آن سرو آزاد

نه او ماند اندر آن منزل نه فرهاد

وحشی بافقی‌

ای بیخبر از بینوایان بیا بیا بیا

بیگانه از دردآشنایان بیا بیا بیا

ای روی تو صبح امیدم بیا بیا بیا

دور از رخت صبحی ندیدم بیا بیا بیا

شمع وفا کو

نور صفا کو

راز نگاهت شوق گناهت و آن بوسه ها کو

ای روی تو صبح امیدم بیا بیا بیا

دور از رخت صبحی ندیدم بیا بیا بیا

ای آتشین لب بازآ که هر شب چون نی بنالم از بینوایی

و ای نوبهارم دور از تو دارم چون لاله بر دل داغ جدایی

بازآ که با تو از در

بازآید ای فسونگر

بخت رمیده ی من

با آنکه از کنارم

رفتی ولی نرفتی

از دیده ی من

رهی معیری

در دياري كه در او نيست كسي يار كسي

 به كه بر سرفتدم ساية ديوار كسي

 شهريار

نمی گم خطا نکردم من که ادعا نکردم

تا قیامت هم تو رو من از خودم جدا نکردم

ای شب از رؤیای تو رنگین شده

فروغ فرخزاد

خیمه ماه محرم زده شد بر دل ما / باز نام تو شده زینت هر محفل ما
جز غم عشق تو ما را نبود سودایی / عشق سوزان تو آغشته به آب و گل ما . . .

ایام سوگواری حسینی تسلیت باد

چه می بینم ؟ خدایا ! باورم نیست

تویی : همرزم من !‌ هم سنگر من

چه می بینم پس از یک چند دوری

که می لرزد ز شادی پیکر من

تو را می بینم و می دانم امروز

همان هستی که بودی سال ها پیش

درین چشم و درین چهر و درین لب

نشانی نیست از تردید و تشویش

تو رامی بینم و می لرزم از شوق

که دامان ت را ننگی نیالود

پرندی پرتو خورشید ، آری

نکو دانم که با رنگی نیالود

تو را می دانم ای همگام دیرین

که چون کوه گران و استواری

نه از توفان غم ها می هراسی

نه از سیل حوادث بیم داری

غروری در جبینت می درخشد

نگاهت را فروغی از امدیست

تو می دانی ، به هر جای و به هر حال

شب تاریک را صبحی سپیدست

ز شادی می تپد دل در بر من

به چشمم برق اشکی می نشیند

بلی ، اشکی که چشمانم به صد رنج

فرو می بلعدش تا کس نبیند

سیمین بهبهانی

 خدايا بشكن اين آيينه ها را

كه من از ديدن آيينه سيرم

مرا روي خوشي از زندگي نيست

ولي از زنده ماندن ناگزيرم

از آن روزي كه دانستم سخن چيست

همه گفتند كه اين دختر چه زشت است

كدامين مرد اورا مي پسندد

عجب بي طالع و بي سرنوشت است

چو در آ يننه بينم روي حود را

در آيد از درم غم با سپاهي

سيه روزي نصيبم كردي اما 

نبخشيدي مرا چشم سياهي

به هر جا پا نهم از شومي بخت

نگاه دلنوازي سوي من نيست

از اين دلها كه بخشيدي بمردم

يكي در حلقه گيسوي من نيست

به هر جا ماهرويان رخ نمودند

نبردم توشه اي جز شرم ساري

خزيدم گوشه اي سر در گريبان

چو رخ پوشم ز بزم خوبرويان

همه گويند كه او مردم گريز است

اي جهان زشتخو اينقدر زيبايي چرا

با همه نادان نوازيهات دانايي چرا

گشته ام ويران ويران ، غافل از مايي چرا

معینی کرمانشاهی